آغاز اعتصاب غذای گاندی در اعتراض به جدایی طبقاتی؛ ۲۹ شهریور ۱۳۱۱

در ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۲ [۲۹ شهریور ۱۳۱۱]، موهانداس گاندی در زندان یروادا اعتصاب غذای خود را در اعتراض به طرح بریتانیا برای تفکیک انتخاباتی جامعه هند آغاز کرد. این اقدام که نمادی از قدرت مقاومت بدون خشونت بود، سرانجام دولت استعماری را به تغییر مواضع خود در قبال طبقات فرودست واداشت.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۲ [۲۹ شهریور ۱۳۱۱]، موهانداس کارامچاند گاندی در سلول خود در زندان یروادا در شهر پونا، در اعتراض به تصمیم دولت بریتانیا برای تفکیک نظام انتخاباتی هند براساس کاست، اعتصاب غذا را آغاز کرد.

گاندی، یکی از رهبران جنبش استقلال‌خواهی هند، تمام زندگی خود را صرف گسترش شکل خاصی از مقاومت بدون خشونت در هند و دیگر نقاط جهان کرد. تا سال ۱۹۲۰، مفهوم «ساتیاگراها» (Satyagraha) یا «پافشاری بر حقیقت» گاندی را به چهره‌ای بسیار بانفوذ در میان میلیون‌ها پیرو تبدیل کرده بود.

دولت بریتانیا گاندی را در فاصله سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ به زندان انداخت. او در بخش‌هایی از دهه ۱۹۲۰ برای مدتی از فعالیت سیاسی کناره گرفت، اما در سال ۱۹۳۰ با کارزار تازه‌ای از نافرمانی مدنی به عرصه سیاست بازگشت. این اقدام بار دیگر به زندانی شدن گاندی انجامید، اما این بار مدت حبس او کوتاه بود؛ زیرا دولت بریتانیا در برابر خواسته‌هایش امتیازهایی داد و از او دعوت کرد تا به نمایندگی از حزب کنگره ملی هند در یک کنفرانس میزگرد در لندن شرکت کند.

گاندی پس از بازگشت به هند در ژانویه ۱۹۳۲، بی‌درنگ کارزار دیگری برای نافرمانی مدنی آغاز کرد و بار دیگر به زندان افتاد. هشت ماه بعد، گاندی اعلام کرد که در اعتراض به حمایت بریتانیا از قانون اساسی جدید هند، «تا پای مرگ اعتصاب غذا» خواهد کرد. این قانون برای پایین‌ترین طبقات جامعه هند، که به «نجس‌ها» یا «دست‌نخوردگان» (Untouchables) معروف بودند، به مدت ۷۰ سال نمایندگی سیاسی جداگانه‌ای در نظر می‌گرفت.

گاندی معتقد بود این تصمیم، طبقات اجتماعی هند را برای همیشه و به شکلی ناعادلانه از یکدیگر جدا خواهد کرد. گاندی که خود به کاست قدرتمندتر وایشیا یا طبقه بازرگان تعلق داشت، با این حال از رهایی «دست‌نخوردگان» حمایت می‌کرد و آنان را هریجان‌ها (Harijans)، به معنای «فرزندان خدا»، می‌نامید.

گاندی از سلول خود در زندان یروادا گفت:

«این فرصتی است که خداوند در اختیار من قرار داده است تا جان خود را به‌ عنوان آخرین فداکاری برای ستمدیدگان تقدیم کنم.»

هرچند شماری دیگر از چهره‌های سرشناس هند، ازجمله دکتر بهیم‌رائو رامجی آمبدکار، نماینده سیاسی رسمی «دست‌نخوردگان»، درباره میزان تعهد واقعی گاندی به طبقات فرودست تردیدهایی مطرح کرده بودند، اما اعتصاب غذای شش‌روزه او پس از آن پایان یافت که دولت بریتانیا با اصول اصلی توافقی میان هندوهای طبقات بالاتر و «دست‌نخوردگان» موافقت کرد؛ توافقی که تصمیم مربوط به جداسازی نمایندگی سیاسی را لغو می‌کرد.

با حرکت تدریجی هند به سوی استقلال، نفوذ گاندی نیز افزایش یافت. او همچنان از اعتصاب غذا به‌ عنوان روشی برای مقاومت استفاده می‌کرد و می‌دانست دولت بریتانیا نمی‌تواند در برابر فشار افکار عمومی و نگرانی مردم درباره مردی که او را «ماهاتما» یا «روح بزرگ» می‌نامیدند، مقاومت کند.

در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۸ [۲۱ دی ۱۳۲۶]ف گاندی در دهلی نو آخرین اعتصاب غذای موفق خود را آغاز کرد تا هندوها و مسلمانان این شهر را متقاعد کند برای برقراری صلح تلاش کنند. در ۳۰ ژانویه [۹ بهمن ۱۳۲۶]، کمتر از دو هفته پس از پایان آن اعتصاب غذا، گاندی در حالی که به سوی جلسه نیایش عصرگاهی می‌رفت، به دست یک افراط‌گرای هندو ترور شد.

منبع: www.history.com

۲۵۹

کد مطلب 2277166