این مقاله را نه به عنوان یک پژوهشگر علوم سیاسی و روابط بین الملل بلکه به عنوان یک روایتگر ، به رشتهی تحریر درآوردهام.در این نوشته سعی در تطیهر و منزه نمودن مسابقهی ده کیلومتر تهران نیست و صرفا مشاهدهی یک شرکتکننده در این رویداد است که هیچگونه رابطهی نسبی، سببی، کاری و مالی با برگزارکنندگان این مسابقه نداشته و احتمالا نخواهد داشت.
در وهلهی اول باید گفت آنچه در مسابقهی دو تهران در روز جمعه مورخ 27 شهریور 1405 اتفاق افتاد و شرایط عمومی حاکم بر آن از وضعیت بسیاری از خیابانها ، پاساژها و اماکن و تفرجگاه های عمومی شهر تهران در این روزها بسیار مقبولتر و موجهتر بود.
برگزارکنندگان مسابقه با پیشبینی حواشی احتمالی سعی کرده بودند که مسابقه را به گونهای طراحی کنند که از شائبه اختلاط زنان و مردان ورزشکار جلوگیری شود و به همین دلیل شروع مسابقهی بانوان یک ساعت و نیم قبل از مسابقهی آقایان بود، به نحوی که با شروع مسابقهی بخش مردان اساسأ خانم ورزشکاری در پیست مسابقه باقی نمانده بود، به جز تعداد اندکی تماشاگر خانم در خط پایان.
وضعیت پوشش بانوان ورزشکار نیز تا جایی که من مشاهده کردم مناسب یک رویداد ورزشی نیمه حرفهای بود و برای پوشش خانمی که قرار است ده کیلومتر بدود، نباید انتظار دیگری جز این داشت، حتی برگزارکنندگان مسابقه برای همهی شرکتکنندگان اسکارف(روسری ورزشی) تدارک دیده بودند که بسیاری از شرکت کنندگان نیز از آن استفاده کردند.
در مورد قسمت مردان نیز مسابقه با نظم کامل برگزار شد و با وجود تعداد بالای شرکت کنندگان اتقاق ناپسند یا ناهنجاری خاصی رخ نداد.
در نهایت باید گفت انسان بعد از ده کیلومتر دویدن حتی با سرعت متوسط، به لحاظ جسمی و ذهنی آنقدر خسته و ناتوان میشود که به چیزی جز ریکاوری بدن و رفع خستگی پس از مسابقه فکر نمیکند و بدنهای به اصطلاح لاکتیکی شده و گرفتگی عضلانی قدرت هرگونه تفکر حاشیهای را از فرد میگیرد و این موضوع در مورد شرکتکنندگان مسابقهی تهران نیز صدق میکرد، در نتیجه بسیاری از افراد به سرعت محل مسابقه را به قصد استراحت و بازیابی شرایط عمومی بدن ترک کردند.
نکتهی دیگر این است که به لحاظ ظاهری نیز بعد از ده کیلومتر دویدن در یک صبح تابستانی چهره و شرایط عمومی انسان در بدترین حالت ممکن برای هر کار و تفکر غیر موجه است!
متأسفانه پس از هر رویدادی از این دست، با انتشار فیلمهای مونتاژ شده و دستکاری شده با برنامه های نرم افزاری که برخی افراد صرفاً به قصد بزرگنمایی و خودنمایی منتشر میکنند، جو جامعه به سمتی سوق داده میشود که گویی نوعی ناهنجاری بزرگی خلاف قوانین و موازین شرعی رخ داده است. در صورتی که چنین رویدادهایی به خصوص از نوع ورزشی نه تنها نشاط عمومی و شور اجتماعی میآفرینند، بلکه موجب ارتقا سلامت جسم و روان نیز میشوند و اتفاقا باید رویدادها و مسابقات این چنینی ترویج و تشویق گردند.
بازتاب های منفی و برخود های به نظر غیر منصفانه و لغو مسابقانی از این دست ( مانند مسابقهای که قرار بود مهرماه در کرمان برگزار شود) باعث سرخوردگی و احتمالاً کنار گذاشتن برنامههای ورزشی از سوی عدهای افراد خواهد شد.
مسابقههای دو ماراتن و نیمه ماراتن نظیر آنچه در تهران اتفاق افتاد، هر ساله تقریباً در همهی شهرهای بزرگ و کوچک دنیا برگزار میشود و اتفاقاً مسئولان شهری در همهی دنیا به منظور ترویج ورزش و شور و نشاط اجتماعی سعی در برگزار کردن هر چه باشکوهتر این مراسم دارند، به علاوه چنین مسابقاتی باعث جذب مسافر و توریست و درآمدزایی برای آن شهر در طول مسابقه شده و به معرفی آن شهر در سطح کشوری، منطقه و حتی جهانی کمک میکند.
رویدادهای ورزشی این چنینی که شرکتکنندگان برای شرکت در آن هزینه پرداخت میکنند و حداقل از یک ماه قبل از مسابقه به تمرین پرداخته و خود را به لحاظ جسمی و فکری و روانی آماده میکنند باید بیش از پیش مورد استقبال قرار بگیرد و به جای برخورد سلبی، با جلسات هم اندیشی به دنبال متناسب سازی آن با شرایط و قوانین کشور بود.
نزدیک به دو هزار شهروند ایرانی در صبح روز جمعه در تهران گرد هم آمده بودند تا توانایی بدنی خود را به چالش بکشند و از مدتها قبل نیز برای آمادهسازی خود تمرین و برنامه ریزی کرده بودند، انرژی و وقتی که میتوانست در جای دیگری و به شکل ناهنجاریهای آشکار اجتماعی ظهور و بروز کند!
* دکترای روابط بین الملل ، مدرس دانشگاه و پژوهشگر در پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانهinstagram:@drmiladmostafavi
کد مطلب 2277261
-
ماراتن تهران ، نشاط اجتماعی و رعایت موازین
-
کالبدشکافی افزایش جرایم خشونتآمیز